Kwentong Batangueño

Kung ikay tunay na batangueno irey mauunawaan mo, kahit nsa balisbisan ka pa!

Isang hapong mabanas, sa pagdalpak dineh sa Tuklong ay may nakaiwarang na puno ng sinturis na arugang aruga pa ng Mamay. Sadyang pinapugadan sa guyam at pinabantayan sa bilot para hindi ngalutin ng buwik. Habang nagtutukake, naulutang ngatain ng Mamay ang bubot na sinturis, inutay utay, pasal na pasal. Nang bigla na laang siyang napaumis, humirindat at parang bang-aw na nagpatikar, lumiban ng karsada kahit naambon, naglupagi sa gabukan, nagdamusak kaya puno ng amos, tubal na tubal, talipa pa ang sipit. Napasuot ang Mamay sa masukal na balinghuyan at doon naulutang garutihin ng kawot ang mga bangkalang. Pero liyo at parang nakabarik pa rin ang Mamay kaya naghamon pa ng babag.
Walang namang kumana kaya ang pagerper sa kahanggan ang naalingilan. Pagkatapos ng barokbokan at lungkuyin, hapong hapo ang Mamay. Naging matalute ang tawaran sa bayaran at mulay ang gustong ibayad ng Mamay. Nagkaribok na, nagwasang ang pagerper at tinangkab ang Mamay. Pakloy ang nguso. Nagligalig ang Mamay dahil marami daw kato, amoy hawot daw naman at makati pa sa iladong tulingan. Dapat daw ay kitse lang ang bayad. Sa iyamot ay nagtungayaw na ang Mamay “Ang tinamaan ng lintek na batang areh
at napaka minos, walang galang sa matanda! Mabubusong ka!” Naglabas na ng balisong ang Mamay at niyaangan ang pagerper na nagitla kaya nagtuwarik sa tangwa. Hagalpakan ang mga usbaw eh!
Ay sya, husto na! Bukas na laang uli.